در این گزارش، کاهش تولید پتروشیمی پردیس ۱۴ درصد عنوان شده، در حالی که:
عدد واقعی کاهش تولید در گراف همان گزارش ۱۱.۲ درصد بوده و حتی در ضمیمه ۱۲ درصد آمده است.
مبنای مقایسه نیز مشخص نیست، اما بررسیها نشان میدهد دوره آماری بهدرستی تطبیق داده نشده: یعنی ۱۲ ماه منتهی به اردیبهشت ۱۴۰۴ با ۱۲ ماه منتهی به اردیبهشت ۱۴۰۳ مقایسه شده، اما این نکته در نمودار گزارش پنهان مانده است.
بر اساس اطلاعات رسمی پتروشیمی پردیس، تولید مجموع آمونیاک و اوره در ۱۲ ماه منتهی به اردیبهشت ۱۴۰۴، به ۴ میلیون و ۸۵۸ هزار تن رسیده؛ در حالیکه در مدت مشابه سال قبل ۵ میلیون و ۱۹۷ هزار تن تولید ثبت شده بود. در نتیجه کاهش واقعی تولید تنها ۶.۵۱ درصد است، نه ۱۴ درصد.
اما مهمتر از اختلاف آماری، تحلیل دلایل افت تولید است. دادهها نشان میدهند که در سال عملکردی ۱۴۰۳، پتروشیمی پردیس با ۱۵۹ روز محدودیت یا قطع گاز مواجه بوده؛ عددی که در سال قبل ۷۳ روز بوده است. با این حال، کاهش تولید فقط ۶.۵ درصد بوده که نشان از تابآوری قابل توجه در شرایط بحران انرژی دارد.
در بخش دیگری از گزارش، افزایش نرخ ارز بهعنوان عامل نجاتدهنده اورهسازان مطرح شده است. اما این روایت نیز یکسویه است. افزایش نرخ ارز ممکن است بخشی از افت درآمد ناشی از کاهش تولید را جبران کند، اما در برابر هزینههای بالاتر انرژی، تعمیرات و ریسکهای عملیاتی، بهتنهایی راهگشا نیست.
مجموع شواهد نشان میدهد که گزارش منتشرشده با بزرگنمایی عددی و روایتسازی گزینشی، تصویری نادقیق از عملکرد پتروشیمیها ارائه داده است؛ عملکردی که با وجود تشدید بحران گاز، تنها کاهش محدودی را تجربه کرده و بهجای برچسب «افت تولید»، میتوان آن را نشانهای از حفظ پایداری در یک زمستان سخت دانست.