به گزارش پتروچی، زمستان ۱۴۰۳، بسیاری از مجتمعهای پتروشیمی، فولاد و صنایع بزرگ کشور به دلیل محدودیت شدید گاز، روزها و حتی هفتههای متوالی خط تولید خود را متوقف کردند.
این رکود ناخواسته، نهتنها زیانهای مالی سنگینی به شرکتها وارد کرد، بلکه زنجیره تولید و صادرات محصولات پاییندستی را نیز مختل ساخت.
حال، در آستانه زمستان ۱۴۰۴، سعید توکلی وعده داده با هماهنگی نزدیک بین شرکت ملی گاز و شرکت ملی صنایع پتروشیمی، معادله تخصیص گاز متفاوت عمل کند؛ مدلی که ظاهراً قرار است با پیشبینی دقیق و کنترل مصرف، هم مانع قطع گاز خانگی شود و هم اجازه دهد صنعت روی پای خود بایستد.
اما این وعدهها، برای بسیاری یادآور اظهارات عباس علیآبادی وزیر نیرو در ۴ بهمن ۱۴۰۳ است. او در آن زمان اعلام کرد که برنامهای گسترده برای حل ناترازی انرژی در دست اجراست و تا پایان سال، شرایطی رقم خواهد خورد که “در تابستان آینده، کشور با قطعی برق روبرو نباشد.”
با این حال، تابستان ۱۴۰۴ نهتنها بدون خاموشی نگذشت، بلکه به دلیل کمبود بیسابقه برق، کشور شاهد تعطیلیهای سراسری شد.
هر دو وعده، گرچه با نیت بهبود شرایط و آرام کردن نگرانیها مطرح شدهاند، اما بار سنگینی از بیاعتمادی اجتماعی و صنعتی را بر دوش میکشند. صنعتگران و مردم تجربه کردهاند که محدودیتهای انرژی در کشور، صرفاً با دستور یا وعده رفع نمیشود و نیازمند تغییرات بنیادی در شیوه تولید، مصرف و ذخیرهسازی است.
زمستان ۱۴۰۴ اکنون به آزمونی تازه برای نظام مدیریت انرژی ایران بدل شده است. در یک سوی ماجرا، حافظهای جمعی از تابستانی گرم با خاموشیهای گسترده وجود دارد و در سوی دیگر، وعدهای تازه که باید دید آیا این بار میتواند به واقعیت تبدیل شود یا سرنوشتش مانند وعدههای پیشین خواهد شد.